Geç Bizans’ta Siyasi Propaganda Olarak Tarih Yazımı

Yaygın kanıya göre tarihlerin çoğu en baştan itibaren çeşitli sebeplerden dolayı siyasi, hanedanlık, dinsel ve benzeri konularda potansiyel propaganda araçları olarak tasarlanmışlardır. Fakat övgü dolu tarihsel çalışmalarda dahi, kanımca, tarihçinin kendi yansızlığını destekleme çabası olarak Kaiserkritik (İmparatorun eleştirilmesi) unsurları saptanabilir ve bu husus iyi bilinen incelemelerde daha fazla yoruma gerek bırakmayacak şekilde sunulmuştur. Daha da ilginci, yazılmalarının arkasında yatan motivasyon veya hedefleri açıkça göstermeyen tarihlerdir. Bu tür çalışmalar kolaylıkla muhalif olarak sınıflandırılabilir ve buradaki soru nasıl olup da yazıldıklarıdır. Dönemin modası belirli entelektüel eğilimlerden mi etkilenmişlerdi yoksa toplum, imparatorun imajını bile etkileyen geniş kapsamlı değişikliklere hazır olacak derecede olgunlaşmış mıydı? Profesyonel tarihçi yoktu, yani bu amaçla eğitilmiş tarihçi yoktu ve yine de eserlerinde baltalayıcı olmaya çabaladılarsa, onlar için riskte olan neydi diye merak edilir. Özyaşamöyküsel görünen bir şiirinde Ioannes Mauropous, bir tarih yazımını tamamlama düşüncesinden vazgeçtiğini çünkü eksousia ile baş edemediğini yazıyor. Peki, başkalarını bu kadar cüretkâr yapan ne idi?

< Bildiri Özetlerine Dönüş