Tören Alayları ve Kamusal Alan

Hıristiyanlığın gelişiyle Doğu Akdeniz’de kamusal alan kullanımının azaldığı iddia edile gelmiştir. Aslında kamusal alanın kullanımı sadece değişikliğe uğramıştır. Örneğin Konstantinopolis’teki çarşı, su sistemi ve limanlar üzerine yakın zamanlarda yapılan çalışmalar, eskiden sanıldığından çok daha fazla alanın kamusal amaçlı kullanıldığını ancak bu alanın tek bir agora etrafında toplanmak yerine çevreye dağıldığını göstermektedir. Benzer şekilde, sivil ve dinsel kutlamalar kent yaşamının odağında idi fakat yine, tekil yerlere yoğunlaşmaktan ziyade dağılmışlardı.

Kamusal alanın kullanımı ile ilgili kilit göstergelerden biri dinsel veya resmi geçit alaylarıdır. Bu alaylar, 4. yüzyılın sonlarından itibaren kentsel mekânın sahiplenilmesinin belgelenmiş biçimidir. Çeşitli yazılı kaynaklardan rekonstrükte edebildiğimiz üzere güzergâhların akışkanlığı, Konstantinoplis’te kentin çok daha fazla bir kısmının, daha önceki Roma kentlerinde olduğundan çok daha fazla şekilde kamu kullanımına açıldığını göstermektedir. Örneğin belirli bir azizin yortu gününde normalde azizin “asıl” kilisesine giden alay ile çoğu zaman Konstantinopolis’in kentsel alanının çoğu aşılırdı. Kentte belirli yerler zaman içinde belirli sembolik anlamlar kazanmışa benziyor – örneğin, resmi geçitlerin çoğunun başladığı ve imparatorluk dönüşüm törenleri ile ilintili yer haline gelen Khalke Kapısı en göze çarpan örneklerden biridir. Bu bildiride, Konstantinopolis’te gerçekleşen Bizans geçit alaylarının belli başlı üç modelinin – sur içinde bir yerden bir başka yere, surlar boyunca, veya sur içinden dışına sonra tekrar içine – nasıl farklı anlamlar kazandığı, izlenen güzergahın anlamının ilgili yerler ile nasıl etkileştiği ve her ikisinin de zaman içinde nasıl değiştiği irdelenecektir.

< Bildiri Özetlerine Dönüş