Geç Bizans Saray Kültürü ve Görsel Sanatlarında Geçmişe Öykünme ve Yeniden Canlanış

Selanik, Aynaroz, Veria, Mistra ve Sırbistan’da, 14. yüzyılın ilk 30 yılında bezenen kiliseler, model olarak alınan antika unsurların potansiyelini çok güzel yansıtıyor. Bu kiliselerdeki duvar resimleri, antik motif kullanımının birçok temsilin ikonografisini ve sembolizmini nasıl zenginleştirdiğini gösteriyor. Örneğin İsa’nın Vaftizi sahnesinde görülen kimi kişileştirme ve janr sahneleri, Geç Bizans sanatındaki geçmişe öykünmeciliği ifade ediyor. Bunları kullanarak şu geniş soruları irdeleyeceğim: Geçmişe öykünme, Geç Bizans görsel sanatlarına hangi nitelikleri getirdi? Bunların dönemin yüksek kaliteli eserlerin üretiminde ve artistik gelişmede vücut bulan kültürel canlanması ile ilişkisi nedir? Bu olgu, baniler ve kültürel yönelimleri hakkında açığa vurdukları bilgiler nedeniyle önemli midir? Geçmişe öykünme ve yeniden canlanış için belirli bir entelektüel ortam gerektiğinden, bildirimizin ana ilgi konularından biri, Geç Bizans döneminde artistik yaratıcılığın bu belirli özellikleri üzerinde saray kültürünün etkisini belirlemek olacaktır.

< Bildiri Özetlerine Dönüş